Kleurplaat eenhoorn

Een kleurplaat om verf, stift en potlood helemaal los te laten op de manen en de staart van een eenhoorn.

Deze eenhoorn staat rustig opzij gedraaid, met de kop naar links. Er is één oog goed te zien, half toegeknepen alsof het dier net iets grappigs heeft gezien. De manen vallen in lange, golvende lokken over de hals, en de staart krult aan de andere kant van het vel in dezelfde brede bogen. Op het voorhoofd zit een gedraaide hoorn, met lijnen die spiraalvormig om elkaar heen draaien tot aan de punt.

Een eenhoorn is in oude verhalen een schuw dier: een paardachtig wezen met één hoorn dat zich niet laat vangen en zich maar zelden aan iemand laat zien. Op middeleeuwse wandkleden en in verluchte handschriften dook het beeld al op, lang voor het op een kleurplaat terechtkwam. Wat er van dat verhaal vooral is blijven hangen, is de vorm: een sierlijk dier met een hoorn die niet recht maar gedraaid is, en een vacht die zacht oogt ook al bestaat de tekening alleen uit lijnen. Soms werd de eenhoorn ook getekend naast een ander dier, als teken van iets zeldzaams te midden van het gewone, maar op dit vel staat het dier helemaal alleen.

Op dit vel zijn de manen en de staart het grootste vlak, opgebouwd uit lange lokken die in elkaar overlopen. Een dunne stift werkt daar prettiger dan een dikke, omdat elke lok dan een eigen kleur kan krijgen zonder dat de lijnen in elkaar lopen. Het lijf zelf is rustiger van vorm en leent zich juist voor een groot vlak in één kleur, met een potlood dat licht aangezet kan worden voor een zachte overgang bij de buik en de benen.

De hoorn valt op door de gedraaide lijnen die van de punt naar het voorhoofd lopen. Wie die spiraal om en om kleurt, met steeds een andere tint, laat hem meer opvallen dan een hoorn in één egale kleur. Het is een vel dat zich makkelijk leent voor een middag aan de keukentafel, met een stapel stiften binnen handbereik en verder niets dat af hoeft.

De benen staan stevig naast elkaar, met kleine hoeven die in één keer af zijn. Wie liever met kleine vlakken begint dan met de grote manen, kan daar starten en van onder naar boven verder werken tot de manen en de staart als laatste overblijven.

Er bestaat geen vaste kleur die bij een eenhoorn hoort, wat dit vel wezenlijk anders maakt dan een kleurplaat van een dier dat in het echt bestaat: een vos moet niet blauw worden, maar een eenhoorn mag alles zijn. De lijn van de tekening is bovendien niet overal even dik: bij de manen en de staart is hij dun en gedetailleerd getrokken, terwijl de omtrek van het lijf zelf in een stevigere lijn is gezet, iets wat vooral opvalt zodra de eerste kleur is aangebracht.

De achtergrond blijft op dit vel helemaal leeg, zonder gras, wolken of andere versiering rondom het dier. Dat maakt de eenhoorn zelf het enige waar de aandacht naartoe gaat, en het geeft ook de ruimte om zelf iets achter het dier te tekenen voor wie daar zin in heeft: een paar sterren, een heuvel, of niets, want een lege achtergrond mag ook gewoon leeg blijven. Het silhouet van het lijf is rustig en gestrekt, met een rechte rug die de kop, het lijf en de staart in één lange lijn met elkaar verbindt.

Gepubliceerd op 2 september 2026Bijgewerkt op 2 september 2026667 woorden