Kleurplaat zeemeermin

Een kleurplaat van een zeemeermin met een staart vol schubben, helemaal in te kleuren van kruin tot vin.

Deze zeemeermin is van achteren getekend. Er is geen gezicht te zien, alleen de rug, de schouders en het lange haar dat over de rug naar opzij waait. Dat is geen toeval: een figuur zonder gezicht kan tijdens het kleuren van iedereen zijn, in plaats van dat er een bestaand meisje wordt nagekleurd.

Het haar valt in brede, golvende slierten van de kruin naar beneden en waait aan het einde iets naar opzij uit, alsof er net een stroming voorbijkwam. Onder de schouders begint meteen de staart, opgebouwd uit rijen schubben die van klein naar groot over de rug lopen. Onderaan eindigt de staart in een brede vin die naar één kant uitwaaiert.

Een zeemeermin is in verhalen van kustplaatsen over de hele wereld een wezen met een mensenlichaam vanaf het middel en een vissenstaart eronder. Vissers vertelden er eeuwenlang over, en het beeld van iemand die half aan land en half in het water thuishoort spreekt nog steeds tot de verbeelding, ook zonder dat er ooit iemand zo iemand heeft gezien. Op oude scheepskaarten en in reisverhalen dook het beeld steeds weer op, meestal ver van de kust en dicht bij gevaarlijke rotsen, wat verklaart waarom het verhaal zich zo lang staande hield onder mensen die zelf nooit ver de zee op gingen.

De schubben op dit vel zijn met opzet klein en talrijk, en dat maakt ze geschikter voor kleurpotlood dan voor stift: met een potlood kan de ene schub net iets donkerder worden dan de andere, zodat de staart niet plat blijft ogen. Het haar bestaat juist uit grote, open vlakken, en daar werkt een stift of een dikke viltstift sneller en voller. Bij de rand van elke schub kan een klein streepje in een net iets donkerdere kleur worden gezet, wat de indruk van diepte versterkt zonder dat de hele schub opnieuw ingekleurd hoeft te worden.

Wie van veel oppervlak houdt om te vullen zonder kleine hoekjes, vindt daar op dit vel volop gelegenheid toe. Op een middag waarop het buiten regent en er tijd is om rustig door te kleuren, is de staart met zijn herhalende schubben net zo prettig af te maken als het rustige vlak van de rug. Ook de rug, die verder geen enkel detail draagt, kan in dezelfde beweging als de staart worden gedaan, zodat er geen harde overgang ontstaat tussen de twee vlakken.

Ook bij een zeemeermin bestaat er geen kleur die per se moet: een staart mag groen zijn, paars, of van boven naar beneden in een heel andere kleur overlopen, want niemand heeft er ooit een echte gezien om aan af te meten. De lijn van de tekening is bij het haar dun getrokken en wordt bij de staart geleidelijk dikker, tot de buitenste rand van de vin eindigt in de stevigste lijn van het hele vel.

De achtergrond rond de zeemeermin blijft leeg, zodat de tekening niet aanvoelt als een zee of een strand maar puur als een figuur op papier staat. De vin onderaan de staart is breder dan de rest van de staart en waaiert asymmetrisch naar één kant uit, met een paar losse lijnen die de aders in de vin aangeven. Dat maakt de vin een goed vlak om als laatste te doen: het is het punt waar de blik van boven naar beneden vanzelf naartoe gaat.

Gepubliceerd op 2 september 2026Bijgewerkt op 2 september 2026654 woorden