Kleurplaat politieauto

Op het dak van deze politieauto staan een zwaailicht en twee antennes, en verder blijft de carrosserie helemaal leeg voor eigen kleuren.

Op het dak van deze politieauto staat een zwaailicht met twee antennes ernaast, één aan elke kant. De auto zelf is hoekig en eenvoudig getekend, zonder ronde vormen zoals bij een sportwagen, met twee grote portieren en twee ronde wielen die vanaf de zijkant zichtbaar zijn. Nergens op de carrosserie staat een woord, een cijfer of een embleem: het vlak blijft helemaal leeg voor wie het zelf wil invullen.

Het zwaailicht op het dak is een rechthoekig blokje met een paar dunne lijntjes erin, geflankeerd door twee dunne antennes die recht omhoogsteken. Vooraan zit een rond koplamp met daaronder een kleine, aparte lamp, en de voorruit loopt schuin omhoog naar het dak, net zoals bij een gewone auto.

Een politieauto moet snel te herkennen zijn tussen het andere verkeer, en daarom valt vooral het zwaailicht op het dak meteen op, ook van een afstand. De antennes ernaast zorgen ervoor dat agenten in de auto contact kunnen houden met het bureau of met collega's elders in de stad, zonder dat ze daarvoor hoeven te stoppen.

Agenten gebruiken een auto zoals deze om te surveilleren, om snel bij een melding te komen, of om iemand te vervoeren die is aangehouden. Buiten de auto herken je een agent meestal aan het uniform, maar op straat is het vooral de auto zelf, met dat zwaailicht op het dak, die als eerste in het oog springt.

Omdat deze kleurplaat geen opschrift en geen wapenschild draagt, is de vorm van de auto het enige dat het verhaal moet vertellen: het hoekige silhouet, het zwaailicht en de twee antennes. Dat maakt de tekening simpel te kleuren, met grote, rustige vlakken op de portieren en de motorkap, en maar een paar kleine onderdelen die om een dunnere lijn vragen. Op een regenachtige middag, of in de wachtkamer bij de dokter, is dit precies het soort kleurplaat waarmee een kind zich eventjes helemaal kan verliezen in de kleine details van het dak.

De wielen van deze politieauto hebben, net als bij een gewone auto, een velg met een paar korte lijntjes die het profiel van de band aangeven. Zulke kleine lijntjes zijn met een fijne stift het prettigst in te kleuren, terwijl de grote, vlakke portieren juist om een brede stift vragen voor een snel en egaal resultaat. Een kind komt een politieauto vaak tegen langs de kant van de weg, geparkeerd bij een school, of rijdend met het zwaailicht aan op weg naar een melding, en dat maakt dit een van de meest herkenbare voertuigen om na te tekenen of in te kleuren.

Vooraan heeft de bumper, naast het ronde koplamp, nog een klein apart lampje, en achteraan is een gelijkaardig klein vlak te zien dat het achterlicht voorstelt. De ramen in de portieren hebben een dunne kaderlijn eromheen, terwijl de buitenrand van de auto, net als bij de andere voertuigen op dit vel, met een dikke lijn is getekend.

Bij een politieauto weet bijna elk kind al ongeveer welke kleur er straks op de carrosserie komt, en dat is precies wat dit vel anders maakt dan de raceauto of de vrachtwagen verderop: de grote keuze is eigenlijk al gemaakt voordat er een stift wordt opgepakt. Wat overblijft, zijn de kleinere beslissingen: welke twee kleuren het zwaailicht op het dak krijgt, hoe donker de antennes worden, en of de wielen net iets lichter of donkerder worden dan de rest van de auto.

Gepubliceerd op 2 september 2026Bijgewerkt op 2 september 2026673 woorden