Kleurplaat eekhoorn

De grote pluizige staart van deze eekhoorn is verreweg het meeste kleurwerk op het hele blad.

Deze eekhoorn houdt met beide voorpootjes een grote eikel vast, met een steeltje en een dopje bovenaan die apart van de rest getekend zijn. Ze zit op een stukje tak, met één achterpoot zichtbaar die de tak vastgrijpt, en kijkt met het hoofd gedraaid recht naar de kijker. Verder op het blad staat de eekhoorn helemaal alleen op haar tak, zonder boom of bos eromheen, tegen een lege achtergrond die alle aandacht op de staart en de eikel legt.

Achter haar krult de staart in een enorme, gelaagde boog omhoog en weer terug, opgebouwd uit veel korte, getande lijntjes die samen de pluizige vacht laten zien. De oortjes hebben elk een klein pluimpje aan de bovenkant, en de buik is als een los rond vlak apart van de rest van het lijf getekend.

Op een herfstige middag, wanneer buiten de eikels en kastanjes al van de bomen vallen, hoort deze kleurplaat er goed bij. Ook na een boswandeling, waarbij misschien een echte eekhoorn is gespot, is dit een fijne kleurplaat om mee verder te gaan.

De staart is het grootste en meest gedetailleerde onderdeel van deze kleurplaat, met veel korte laagjes die je het beste met een fijne stift een voor een aanpakt, van de punt naar binnen toe. De eikel kan in twee kleuren: een bruine dop bovenaan en een lichtere tint voor de noot zelf. Het ronde buikje is een los vlak en mag gerust een tikje lichter dan de rest van de vacht, dat geeft de eekhoorn meer vorm. De tak onderaan is een rustig, langwerpig vlak dat in één keer met een brede stift kan worden gedaan.

Eekhoorns verzamelen in het najaar voedsel zoals eikels en noten, en verstoppen dat op verschillende plekken om er later in de winter op terug te vallen. De grote, pluizige staart helpt bij het bewaren van evenwicht tijdens het springen van tak naar tak. Met scherpe klauwtjes kan een eekhoorn zo een boomstam op klimmen. Hoog in de bomen bouwen ze een nest van takjes en bladeren, en daarin brengen ze ook de kou van de winter door. Wat een eekhoorn vergeet op te graven, groeit soms uit tot een nieuwe boom, waardoor ze zonder het te weten meehelpen aan een dichter bos.

De buitenlijn van deze eekhoorn is overal dik, maar de staart is opgebouwd uit heel veel kleinere, getande lijntjes vlak naast elkaar, wat het meest gedetailleerde stuk van de hele kleurplaat maakt. Wie liever niet elk laagje apart wil volgen, kan de staart ook in een paar brede zones aanpakken, van donker bij het lijf tot lichter bij de buitenste rand, zonder dat de pluizige indruk verloren gaat. Bij de rest van het lijf, de eikel en de tak is er juist veel minder lijnwerk, en die vlakken zijn met een brede stift in een paar tellen gevuld. Ook de losse pluk op de oren mag in dezelfde kleur als de rest van de kop, zonder dat het silhouet van de eekhoorn daardoor minder herkenbaar wordt.

Eekhoorns zijn overdag actief en worden vaak gezien terwijl ze snel over de grond schieten of langs een boomstam omhoog rennen, met de staart steeds een beetje mee bewegend voor het evenwicht. In een park of tuin met oude bomen is de kans het grootst om er eentje tegen te komen, vooral rond bomen die eikels of andere noten dragen.

Gepubliceerd op 2 september 2026Bijgewerkt op 2 september 2026654 woorden