Kleurplaat uil

Deze uil zit met twee enorme ronde ogen recht naar je te kijken, en die ogen mogen de felste kleur van de hele plaat worden.

Wat het eerst opvalt aan deze uil zijn de ogen: twee grote cirkels met daarin nog een cirkel, midden op een brede kop met een klein spits snaveltje ertussen. Bovenop de kop steken een paar veertjes rechtop, als een soort kuifje, met aan weerszijden een gekrulde punt die bijna als een oortje oogt en in het midden een klein bosje losse veertjes ertussenin. De snavel is klein en driehoekig, bijna verscholen tussen de twee grote ogen, en steekt maar een klein stukje naar voren.

Een uil kan door de vorm van zijn ogen goed zien in het donker, en dat maakt hem tot een dier dat vooral 's nachts actief is. Zijn veren zijn zo gebouwd dat hij bijna geluidloos kan vliegen, waardoor een prooi hem vaak niet hoort aankomen. Overdag rust een uil meestal stil op een tak, met de ogen soms half dicht, en pas als het donker wordt komt hij goed in beweging.

De uil zit op een dikke tak met zijn poten er stevig omheen geklemd. De vleugels liggen tegen het lijf aan gevouwen, met duidelijke lijnen die de losse veren aangeven. De buik bestaat uit een stapeling ronde veerpartijen, als schubben over elkaar heen. De tak waar de uil op zit is dik en stevig getekend, met een paar korte streepjes die de schors aangeven. Die tak loopt van links naar rechts helemaal door onder de poten van de uil, breder dan het lijf zelf, zodat er nog wat ruimte overblijft aan beide kanten.

De ogen vragen om precisie: kleur eerst de buitenste ring, dan de binnenste, en laat het kleine rondje in het midden wit voor de glans. De veerpartijen op de buik kun je juist rustig laag voor laag inkleuren, van boven naar beneden, zodat je goed ziet welk vakje je al hebt gehad. De vleugels kun je in een enkele, iets donkerdere kleur zetten dan de rest van het lijf, zodat ze duidelijk apart van de buik blijven staan. Ook de kleine veertjes op de kop, vlak boven de ogen, kun je apart van de rest van de kopveren inkleuren, dat maakt het gezicht net iets levendiger.

Deze plaat werkt goed voor een avond waarop het buiten al donker is en een kind net iets wil weten over de dieren die dan wakker worden, terwijl de tak en de rustige pose van de uil weinig afleiding geven van de ogen zelf. De symmetrische opbouw van de kop, met de ogen precies in het midden, maakt deze plaat bovendien fijn voor een kind dat van een nette, overzichtelijke tekening houdt. Een uil met zulke grote ogen blijft bovendien lang de aandacht houden, ook nadat het kleuren zelf al klaar is.

Op deze uil is bijna alles in spiegelbeeld getekend, van de twee ogen tot de twee vleugels, op de veertjes bovenop de kop na: die staan links en rechts net niet helemaal hetzelfde, met een klein bosje ertussenin. Het rechteruiteinde van de tak is rond afgesneden, als een dwarsdoorsnede van een boomstam, terwijl het linkeruiteinde juist uitloopt in een klein twijgje.

Een uil kan zijn kop ver draaien om achter zich te kijken, iets waar veel kinderen al vroeg over horen op school of in een dierenboek. Nederland kent zelf ook uilen in het wild, al zie je ze door hun nachtelijke gewoonten zelden overdag. Wie 's avonds buiten weleens een uil hoort roepen, herkent in deze plaat meteen om welk geluid het gaat.

Gepubliceerd op 2 september 2026Bijgewerkt op 2 september 2026677 woorden