Kleurplaat paard

De manen van dit paard waaien alle kanten op en vragen om net zoveel kleurplezier als de rest van het lijf.

De manen van dit paard bestaan uit meerdere lange, golvende plukken die alle kanten op wapperen, alsof er net een windvlaag voorbij is gekomen. Het paard staat in zijaanzicht met de kop naar links, heeft één oog in beeld en draagt een eenvoudig hoofdstel om de neus, vastgezet met een gespje.

Een paard kan zelfs staand slapen, doordat de benen als het ware vastklikken zonder dat er spierkracht voor nodig is. De manen moeten regelmatig geborsteld worden, anders raken ze in de klit. Aan de stand van de oren is vaak af te lezen hoe een paard zich voelt, en de meeste paarden grazen het grootste deel van de dag. Paarden leven van nature in een groep en voelen zich daar het prettigst bij.

De staart is op dezelfde golvende manier getekend als de manen, met lagen die over elkaar heen buigen. Op het lijf staan een paar korte streepjes bij de hals en de romp die spierlijnen aangeven, terwijl de rest van het lijf juist grote, rustige vlakken zijn. Onderaan zijn de hoeven apart van de benen ingetekend, elk met een eigen ronde vorm.

Verder op deze kleurplaat staat alleen het paard zelf, zonder zadel of ruiter, tegen een lege achtergrond. Dat geeft alle aandacht aan de vorm van het lijf en vooral aan de manen en de staart, die met hun golvende lijnen het meeste kleurwerk van de hele tekening vragen. Paarden worden al heel lang door mensen verzorgd en bereden, en op menages en boerderijen wordt dagelijks naar hun vacht, hoeven en manen omgekeken. Een hoofdstel zoals hier getekend wordt gebruikt om een paard te leiden of vast te zetten, en is meestal van leer gemaakt, met een gesp die de losse riempjes bij elkaar houdt. Het verschil tussen een pony en een groter paard zit vooral in de grootte, niet in het uiterlijk, waardoor deze kleurplaat voor allebei zou kunnen doorgaan.

De manen en de staart bestaan uit losse plukken die je stuk voor stuk kunt inkleuren, en die lenen zich goed voor een paar verschillende tinten naast elkaar, van donker bij de wortel tot lichter bij de punt. Het hoofdstel is een dun bandje om de neus en kan in een heel andere kleur dan de vacht, bijvoorbeeld een leerbruin. De hoeven onderaan zijn klein maar apart afgebakend, dus daar past een donkere kleur die duidelijk afsteekt tegen de rest van het been.

Na de rijles is er thuis soms nog wat tijd over voor iets rustigs, en dan komt deze kleurplaat van pas. Ook op een boerderij of manege wordt zo'n blad soms uitgedeeld aan kinderen die wachten tot de volgende les begint.

De lijnen van de manen en de staart zijn dun en talrijk, terwijl de buitenlijn van het lijf zelf juist dik en rustig blijft. Dat verschil betekent dat een brede stift goed werkt voor de romp, maar bij de manen al snel twee of drie plukken tegelijk overschrijdt als er niet voorzichtig wordt gewerkt. Voor wie liever met een dikke stift kleurt, is het geen probleem om de manen als één groot vlak te behandelen in plaats van pluk voor pluk, de tekening blijft er mooi bij staan. Ook de losse spierlijnen bij de hals en de romp mogen gerust in dezelfde kleur als de rest van het lijf, ze zijn vooral bedoeld als richting voor het kleuren, niet als aparte vakjes.

Gepubliceerd op 2 september 2026Bijgewerkt op 2 september 2026661 woorden